Het paranoïde geloof

Een diepgaande discussie met religieuze mensen is onmogelijk.
Wij bemoeiden ons vroeger nooit met godsdienstige families.
Als dienstplichtig militair kwam ik met ze in aanraking omdat soldaten niet op overtuiging of karakter geselecteerd worden. Er bleef dus maar een handjevol over waarmee een gesprek mogelijk was.
Vijftig jaar later kwam L. op mijn levensweg. Ik noem haar hier Liesbeth, dat schrijft wat gemakkelijker. Ze beheert een prachtige dochter en een aanvallig hondje van verarmde Franse adel, een Beau Rissee, genaamd Pristella.
Liesbeth kan bepaalde denkwijzen niet aanvaarden als die in strijd zijn met haar waanbeeld van een hogere macht en de aanwezigheid van (bezetenheid door) kwade geesten. Ze is ervan overtuigd dat de vrijmetselarij, de satanskerk en de regering van Bush allemaal uit dezelfde bron komen: de vijand van God, namelijk de Duivel zelf.
Ik wist niet dat het bewuste en onbewuste van gelovigen zo doordrenkt was met religieus en duivels besef.
Zodra je met een bepaalde opmerking tegen die denkbeeldige haren instrijkt krijg je een verrassende reactie van je gesprekspartner. Van een gesprek is er dan geen sprake meer.
Liesbeth reageert soms erg agressief als je door de nevelen van haar gedachten heen prikt.
Ze had een video afgespeeld voor mij, waarin iemand zat uit te leggen dat in de tekenfilms van Walt Disney listig verborgen satanische boodschappen waren verwerkt om de kinderen tot immoreel gedrag te verleiden.
En zij slikte het allemaal voor zoete koek, nee erger: ze zat erin te zwelgen!
“Zie je dan niet dat in die pilaar de tekening van een penis verborgen zit?” En ze speelde de band terug, zette het beeld stil en wees me de contouren van een inderdaad aardig gestileerd mannelijk geslachtsdeel in opgerichte toestand.
Ik zag in het topje echter duidelijk het gezichtje van een kabouter, lachend nog wel en met zo’n kaboutermutsje op zoals de zeven dwergen van Sneeuwwitje.
Voor mij is het heel duidelijk dat je (als bij een Rohrschach test) datgene ziet wat je, eventueel onbewust, wílt zien.
De video haakte in op de frustraties van Liesbeth, haar angsten.
Ik antwoordde: “pas toch op met wat je zegt, wat je zegt dat ben je zelf.”
Want ze komt ook nogal vaak tot de conclusie dat iemand schizofreen is.
En weer zeg ik haar toch vooral in publiek op haar woorden te passen.
Ze weet niets van deze psychologische grondbeginselen, en haar publiek gelukkig ook niet, want dat is meestal gebrekkig klootjesvolk aan wie zij de eerste beginselen van computergebruik tracht bij te brengen of gewoon een eenvoudig gesprekje op gang te houden tijdens het koffiedrinken met simpele zielen die hun man of vrouw verloren hebben, want ze doet veel vrijwilligerswerk.
Zoals ik al zei: Liesbeth reageert soms erg agressief als ik door de nevelen van haar gedachten heen prik.
Want de volgende dag, toen ik haar van de angst voor duivelse boodschappen in onschuldige kinderfilms trachtte te bevrijden met de ontactische woorden “dat is ziek!”, draaide zij het gesprek heel onlogisch om! “Dat is nu weer echt iets voor een Arnhemmer. Ik merk zo vaak dat jullie Arnhemmers…” En toen volgde er weer een aantal gebreken waar vooral Arnhemmers last van hebben. Maar erger nog: ze kwam met regelrechte beschuldigingen aan het adres van mijn ouders voor de manier waarop zij mij opgevoed hadden. En toen ik een poosje later in mijn onschuld vertelde dat ik bij het kijken naar een film vaak de artiesten door elkaar haal en daardoor de film niet goed kan volgen, keek ze mij geschrokken aan en zei dat dit een verschijnsel van autisme was waarvoor ik mij kon laten testen!
Maar dat was nog niet alles! Ik moest haar ‘deskundige’ diagnose aan mijn Canadese familie vertellen! "Zodat zij alle neefjes, nichtjes en achterkleinkinderen nauwlettend gaan observeren of er niet enkelen autistische trekjes vertonen."

Schrijvers kunnen zich zo goed concentreren op het schrijven van een verhaal omdat ze het vermogen hebben zich helemaal voor de buitenwereld af te sluiten.
Ik noem dat introvert.
Liesbeth noemt het een lichte vorm van autisme.

Naschrift

Over het psychologische verschijnsel projectie.
Iemand kwam mij vertellen dat ik, de schrijver David Das, een negatief zelfbeeld heb omdat ik hunker naar erkenning door mijn zusje Anna Das in Canada.
Ik zou om vergeving moeten vragen voor mijn superieure intelligentie!
Natuurlijk ben ik arrogant.
Hoe kun je verhalen schrijven als je geen hoge dunk hebt van jezelf.
Zelfvertrouwen, zelfrespect, zelfkennis...
Wel eens gehoord van een gnostisch wereldbeeld?
In de beginne was er het woord.
In de islam staat Allah voor waarheid.
Het gaat over 'ilm', kennis.
Mijn boeken gaan ook over kennis.
Gnostici zeggen dat god in jezelf is.
David Das is waarheid.